الشيخ ناصر مكارم الشيرازي

24

دائرة المعارف فقه مقارن ( فارسى )

و با صراحت فرمود : " علي مع الحق والحق مع علي يدور حيثما دار " 1 وعلى رغم همهء اينها بعد از رحلت پيامبر صلى الله عليه وآله بخصوص در عصر بنى اميه چنان اهل بيت عليهم السلام مظلوم واقع شدند كه حدى براى آن متصور نيست ، چه مظلوميتى از اين بالاتر كه بزرگترين شخصيت اهل بيت عليهم السلام يعنى امير مؤمنان على عليه السلام كه كوه علم واسوهء بزرگ تقوا وبزرگترين مدافع اسلام بود ، چنان مورد هتك و سب وناسزا قرار گرفت ، كه از آن بالاتر متصور نبود ، ودوستانش چنان تحت فشار وآزار قرار گرفتند كه در تاريخ بى سابقه بود . هفتاد سال او را بر فراز منابر و مخصوصا در خطبه نماز جمعه مورد لعن وسب وناسزا قرار دادند . معاويه در بخشنامه اى به تمام كارگزارانش نوشت : " هركس چيزى از فضايل ابوتراب و اهل بيتش را نقل كند از امان ما خارج است " و به دنبال آن در تمام نقاط همهء خطبا بر منابر به صورت علنى آن حضرت را سب مى كردند و از او بيزارى مى جستند . 3 در سير اعلام النبلاء مى خواهيم : هر گاه بنى اميه مى شنيدند نام نوزادى را على گذارده اند ، فورا او را به قتل مى رساندند . 4 زمخشرى وسيوطى نقل كرده اند كه در ايام بنى اميه بر فراز بيش از هفتاد هزار منبر ! سب على عليه السلام مى كردند و اين سنتى بود كه معاويه گذارده بود . 5 و از همه تأسف بارتر اين كه هنگامى كه عمر بن عبدالعزيز دستور داد اين بدعت زشت متروك گردد ، گروهى از اهل مسجد فرياد برآوردند : " تركت السنة ، تركت السنة ! ! " . 6 اينها همه در حالى بود كه روات اخبار براى مردم اين حديث را از پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله نقل كرده بودند كه فرمود : " من سب عليا فقد سبني و من سبني فقد سب الله ؛ هر كس على را سب كند مرا سب كرده و هر كس مرا سب كند خدا را سب كرده است ! " . 7

--> 1 . ر . ك : الفقيه ، ج 3 ، ص 498 ؛ احتجاج طبرسى ، ج 1 ص 97 ؛ بحار الانوار ، ج 29 ، ص 343 ؛ مجمع الزوائد ، ج 7 ، ص 235 ؛ شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، ج 2 ، ص 297 . 2 . شرح نهج البلاغه ء ابن ابى الحديد ، د 11 ، ص 44 . 3 . النصايح الكافية ، ص 72 . 4 . سير اعلام النبلاء ، ج 5 ، ص 102 . 5 . ربيع الابرار زمخشرى ، ج 2 ، ص 186 ( مطابق نقل الغدير ، ج 10 ، ص 266 ) . 6 . النصايح الكافية ، محمد بن عقيل ، ص 116 ؛ العتب الجميل ، ص 74 و كتب ديگر . 7 . حاكم نيشابورى اين حديث را در مستدرك الصحيحين ( ج 3 ، ص 12 ) آورده و آن را صحيح شمرده است .